Бер егет авылдан ерак урманга утын алырга барган. Төн җиткәч, ул юл буендагы бер өйгә кереп йокларга яткан. Төн уртасында ишек ачылган, кергән Шүрәле — озын бармаклы, мөгез төсле чәчле урман иясе.
Шүрәле егетне кытыклый башлаган:
— Миңа кеше кирәк, мин сине кытыклыйм! — дип көлгән.
Егет курыкмаган:
— Әйдә, башта минем белән уйнап алыйк, кем остарак? — дигән.
— Нинди уен? — дип сораган Шүрәле.
— Бүрәнәне кисәкләргә бүләбез, — дигән егет. — Бармакларыңны арага куй, мин бүрәнәне ярам.
Ахмак Шүрәле бармакларын ярыкка тыккан. Егет чөйне тартып алган, агач кысылган, Шүрәленең бармаклары кысылып калган. Ул акырып-бакырып калган, ә егет тыныч кына авылына кайтып киткән.
Әкияттән дәрес · Мораль сказки
Акыл һәм тапкырлык көчле дошманны да җиңә. Куркуга бирелмәсәң, һәр авырлыктан чыгу юлын табарсың.
