Борын-борын заманда бер әби яшәгән. Аның өч кызы булган. Әби көне-төне эшләгән, кызларын карый торган булган. Еллар үткән, әби картайган, авырый башлаган.
Әби авыргач, колагына төшергән тиенне ул өлкән кызына җибәргән:
— Кызым, кил, әниеңә булыш, — дигән.
Өлкән кыз:
— Минем ләгәннәремне юарга кирәк, бүген килә алмыйм, — дип җавап биргән.
Әби уртанчы кызын чакырган. Ул кызы да:
— Минем бүген киндер сугарга кирәк, килә алмыйм, — дигән.
Әби кече кызын чакырган. Кече кыз бер сүз дә әйтмәгән, эшеннән туктап, әнисе янына йөгергән. Ул әнисенә ризык пешергән, су биргән, аның янында төн кунып чыккан.
Кече кызның игелекле йөрәге өчен аңа бәхет елмайган, ул озак һәм бәхетле гомер кичергән. Ә өлкән кызлар, үз эшләрен генә кайгыртып, әниләрен онытканнар.
Әкияттән дәрес · Мораль сказки
Ата-ананы хөрмәт итү һәм аларга ярдәм итү — иң зур изгелек. Чын мәхәббәт — эш белән күрсәтелә, сүз белән генә түгел.
