Бер авылда бик юмарт карт яшәгән. Ул үзенең бар байлыгын ярлыларга, ачыкканнарга өләшкән. Кешеләр аңа:
— Ни өчен барысын да бирәсең, үзеңә калдырмыйсың? — дип сораганнар.
Карт:
— Кулда тоткан малым да, йөрәктәге яхшылыгым да — Аллаһы бүләге. Бүлешсәң, арта гына, — дип җавап биргән.
Бер көнне авылга ачлык килгән. Авыл кешеләре, ашарга таба алмыйча, юмарт картка килгән. Карт үзенең соңгы запасын да алар белән бүлешкән.
Икенче көнне иртән картның келәте тулы икмәк белән тулган булган. Кешеләр моны могҗиза дип санаганнар, ә карт:
— Бу — бүлешүнең бәрәкәте, — дип кенә елмайган.
Әкияттән дәрес · Мораль сказки
Юмартлык һәм риясыз ярдәм үзеңә дә изгелек булып кайта. Бүлешкән кешенең кулы һич буш калмый.
