Бер ярлы егетнең бер генә ак байталы булган. Ул аны бик яраткан, көне буе тәрбияләгән. Бер көнне авылга бай хуҗа килеп:
— Башталыңны миңа сат, мин сиңа күп акча бирәм, — дигән.
Егет:
— Дусны сатмыйлар, — дип җавап биргән.
Шул төнне бай кеше байталны урлаткан. Егет моны белгәч, озак елап утырмаган, байталны эзләргә чыккан. Юлда ул ярдәмгә мохтаҗ кешеләргә булышкан, ә алар, үз чиратында, аңа юл күрсәткәннәр.
Егет бай хуҗаның ишегалдына килеп җиткән. Байтал, үз хуҗасын танып, кешнәгән. Егет үз байталын алып, игелекле кешеләр белән бергә авылына кайткан. Бай исә, намуссыз эше өчен, оялып калган.
Әкияттән дәрес · Мораль сказки
Тугрылык һәм яхшылык һәрчак үз җимешен бирә. Яхшылык эшләгән кешегә дөнья да ярдәм итә.
